Katran Mantarı
Lactarius salmonicolor
- Habitat
- Göknar ormanları, karışık iğne yapraklı alanlar
Kanlıcanın akrabası; sütü daha koyu turuncudur, tadı daha keskindir.
İki soruya cevap veriyor: şimdi hangi mantar çıkar ve benim bölgemde ne var. Birini seç.
Bu rehber teşhis aracı değildir. Kesin tanımadığın hiçbir yabani mantarı tüketme.
Bir ay seç; o dönemde Türkiye’de tipik olarak görülen türleri, habitatlarını ve bölgelerini gör. Kartları yana kaydırarak gezinebilirsin.
Takvimde 21 tür listeli — tüm yıl gösteriliyor.
Lactarius salmonicolor
Kanlıcanın akrabası; sütü daha koyu turuncudur, tadı daha keskindir.
Pleurotus ostreatus
Kültür istiridye mantarıyla aynı tür. Soğuklarla birlikte çıkışı artar.
Flammulina velutipes
Sapının alt kısmı kadife gibi tüylü ve koyudur. Sap sert olduğu için genellikle şapkası kullanılır.
Pleurotus eryngii
Güneydoğu’da yerel pazarların klasik kış mantarı. Kültürü de yapılır.
Tuber spp.
Toprak altında geliştiği için eğitimli köpekle aranır. Doğadan toplanması izne tabidir; ticari toplama için orman idaresine başvurulur.
Morchella spp.
Çiğ veya az pişmiş tüketilmez; mutlaka bol pişirilir. Kurutulmuş hali de pişirilerek yenir.
Agrocybe aegerita
Yılda iki kez çıkar: ilkbahar ve sonbahar. Kültürü de yapılabilir.
Gyromitra esculenta
Kuzugöbeğiyle karıştırılır. Şapkası beyin gibi kıvrımlıdır, kuzugöbeğinin petek gözleri yoktur. Latince adı "esculenta" (yenir) olsa da zehirlidir.
Calocybe gambosa
Unlu, belirgin bir kokusu vardır; bu koku ayırt etmede yardımcıdır.
Cantharellus cibarius
Kayısı kokusu ve şapkadan sapa inen kalın, çatallı lameller karakteristiktir.
Agaricus campestris
Kültür mantarının yakın akrabası. Lamelleri pembeden koyu kahveye döner; beyaz kalan lamel Amanita uyarısıdır.
Rubroboletus satanas
Kestane mantarına benzer ama sapı kırmızı ağ desenlidir ve kesitte mavileşir.
Macrolepiota procera
Sapında hareketli bir halka ve yılan derisi desenli bir yapı bulunur.
Boletus edulis
Lamel yerine süngerimsi tüp yapısı vardır. Kesitte renk değiştirmez.
Amanita caesarea
Amanita cinsindendir; aynı cinsin ölümcül türleriyle genç evrede karışabilir. Uzman doğrulaması olmadan toplanmaz.
Amanita phalloides
Türkiye’deki ölümcül mantar zehirlenmelerinin başlıca sorumlusu. Zeytin yeşili şapka, beyaz lamel, sapta halka ve dipte torba. Tek bir şapka öldürücü olabilir.
Lactarius deliciosus
Kesildiğinde turuncu-kırmızı süt salar; bu süt karakteristiktir. Yağıştan 8-12 gün sonra çıkar.
Armillaria mellea
İyi pişirilmeden yenmez, haşlama suyu dökülür. Bazı kişilerde iyi pişse de sindirim rahatsızlığı yapar.
Hydnum repandum
Şapkanın altında lamel yerine iğne/diş biçiminde uzantılar vardır; bu yapı onu benzersiz kılar.
Coprinus comatus
Yalnızca genç ve beyazken toplanır. Şapka altı pembeleşip siyahlaşmaya başladıysa tüketilmez.
Amanita muscaria
Kırmızı şapka üzerinde beyaz pullar. Halk arasındaki hazırlama yöntemlerine güvenilmez.
Bu ay için listede tür yok. Başka bir ay seç ya da bize yaz, bölgendeki türü ekleyelim.
Zehirli türler listede bilinçli olarak yer alıyor — neyi toplamaman gerektiğini de görmen için.
8 il için veri girildi. Renkli illere dokunarak bölgedeki mantarları görebilirsin.
Haritadan bir il seç ya da aşağıdaki listeden ilerle.
Batı Karadeniz
Karaçam ve göknar ormanlarıyla kaplı yüksek kesimleri, Türkiye’nin en yoğun doğal mantar toplama alanlarından biridir. Kanlıca mantarı ilçe pazarlarında düzenli olarak satılır.
Sezon: Eylül – Kasım (ana sezon), Nisan – Mayıs (ilkbahar türleri)
Batı Karadeniz
Nemli kayın ve meşe ormanları sonbaharda geniş bir tür çeşitliliği sunar. Toplanan mantarların bir kısmı kurutulmuş olarak bölge dışına satılır.
Sezon: Eylül – Aralık
Batı Karadeniz
Hem doğal mantar zenginliği hem de kültür mantarı üretimiyle öne çıkar. Kayın ormanları ilkbaharda kuzugöbeği, sonbaharda etli boletus türleri için elverişlidir.
Sezon: Nisan – Mayıs ve Eylül – Kasım
Ege / Akdeniz
Kızılçam ormanları, Türkiye’nin en bilinen çıntar (kanlıca) sahalarını barındırır. Sezonda yerel pazarlarda taze satış yaygındır.
Sezon: Ekim – Ocak
Akdeniz
Korkuteli ve çevresi, Türkiye’nin kültür mantarı üretiminde en yoğun bölgelerinden biridir. Yüksek kesimlerdeki sedir ve çam ormanları ise doğal türler için elverişlidir.
Sezon: Kasım – Şubat (doğal), yıl boyu (kültür)
Doğu Karadeniz
Yüksek yağış ve ladin–kayın ormanları, yaz sonu ile sonbaharda uzun bir mantar sezonu oluşturur. Yayla köylerinde geleneksel toplayıcılık sürer.
Sezon: Ağustos – Kasım
Marmara / Ege
Kazdağı ve çevresindeki karaçam–kayın ormanları, sonbahar sezonunda yoğun toplayıcılık alanıdır. Ova kesimlerinde kültür mantarı üretimi yapılır.
Sezon: Ekim – Aralık
Akdeniz
Aladağlar’ın yüksek kesimleri ilkbaharda kuzugöbeği için bilinen alanlardır. Ovada ise yıl boyu kontrollü ortamda kültür mantarı üretimi mümkündür.
Sezon: Mart – Mayıs (dağ), yıl boyu (kültür)
Listede olmayan iller için veri henüz girilmedi. Bölgenle ilgili bilgi paylaşmak istersen yazabilirsin.
Mart–Mayıs kuzugöbeği; Haziran–Ağustos horoz mantarı ve çayır mantarı; Eylül–Kasım kanlıca/çıntar, kestane mantarı, şemsiye ve bal mantarı; Aralık–Şubat tirmit, kadife sap ve trüf dönemidir. Yukarıdaki takvimden ay seçerek tam listeyi görebilirsiniz.
Türü kesin olarak teşhis edin, tanımadığınız hiçbir mantarı tüketmeyin. İlk defa denenen türde küçük miktarla başlanır, aynı öğünde birden fazla yeni tür yenmez ve pişirilmeden tüketilmez. Şüphe varsa yerel mantar derneğine veya bir mikoloğa danışın.
Gyromitra esculenta, yani beyin mantarı. Aynı dönemde (Mart–Mayıs) ve benzer alanlarda çıkar. Kuzugöbeğinin şapkası petek gözlü ve içi tamamen boştur; beyin mantarının şapkası ise beyin gibi kıvrımlıdır ve içi doludur.
Halk arasında büyük ölçüde aynı türler için kullanılır: Lactarius deliciosus ve yakın akrabaları. Karadeniz’de daha çok “kanlıca”, Ege ve Akdeniz’de “çıntar” denir. Kesildiğinde turuncu-kırmızı süt salması karakteristiktir.